Een gewone dag, een onverwachte wending
Het was juni 2017. Ik was nét begonnen bij een nieuwe baan en nog volop aan het nagenieten van onze bruiloft, toen mijn vrouw een bultje op mijn nek ontdekte. We dachten er eerst weinig van, maar toen we de dag erna meteen doorgestuurd werden van de huisarts naar het ziekenhuis, voelde ik: dit is foute boel.
Nieuw leven, nieuwe zorgen
Een dag later ontdekten we iets prachtigs. Mijn vrouw was zwanger van ons eerste kindje. Twee uitersten in één week: een dreiging aan de ene kant, een nieuw leven aan de andere. Ik weet nog dat ik ontzettend blij was, maar ook zó bang. Bang dat ik mijn kind misschien nooit zou ontmoeten. Omdat de diagnose nog niet gesteld was, hield ik mezelf voor dat het allemaal wel mee zou vallen.
De diagnose: de ziekte van Hodgkin
Maar een maand later kwam het harde nieuws: de ziekte van Hodgkin. Ik maakte er eerst nog grapjes over — het is gek hoe je hoofd soms werkt als het probeert overeind te blijven. Totdat ik vlak na het gesprek brak. Alles viel in duizend stukjes.
De eerste kuur: kracht in verbinding
Toch ging ik met goede moed mijn eerste chemokuur in. Ik herinner me de man die tegenover ons zat, vrolijk, een bron van afleiding. Mijn vrouw tekende kleine figuurtjes die zwommen in de chemo, als dappere helpers die de kankercellen uit mijn lijf joegen. Haar verbeelding gaf mij kracht.
Lijden met tussenpozen
Elke kuur duurde van ’s ochtends vroeg tot in de middag. Al een kwartier na de behandelingen kreeg ik hoofdpijn, buikpijn, duizeligheid. De dagen erna waren zwaar. Maar er zat steeds twee weken tussen de kuren, en ik leerde om in die tussenruimte te leven. Wat ik het zwaarst vond, was telkens die laatste zak chemo. Dik, brandend, en het heeft uiteindelijk ook letterlijk littekens achtergelaten.
Mijn vrouw: rots in de branding
Gedurende dit hele proces was mijn vrouw mijn anker. Zwangere buik, haar moeder net een jaar eerder behandeld voor een zeldzame vorm van kanker — en nu moest zij zorgen voor de man met wie ze nog maar net getrouwd was. Ze was er altijd. Elke kuur. Elke bestraling. Elke keer dat ik moest slikken van de angst of de pijn.
Het leven na de storm
En nu? Mijn dochter is inmiddels zeven, vol leven en nieuwsgierigheid. We hebben ook een zoon van vier. En ik? Ik ben gezond, actief, en misschien wel gelukkiger dan ooit. Mijn liefde voor wandelen, sport en het begeleiden van anderen is alleen maar gegroeid.
Wat het leven mij leerde
Wat ik geleerd heb? Dat pijn en verdriet bij het leven horen. Je kunt er niet omheen. Maar je kunt er wél doorheen bewegen — stap voor stap, zoals tijdens een wandeling. Als je die gevoelens durft toe te laten, ontstaat er ruimte voor echt geluk. Niet ondanks het lijden, maar juist erdoorheen.
Deze strijd heeft me laten zien dat het leven te kort is om te wachten. Droom. Leef. Bewandel jouw pad. Niet omdat het makkelijk is, maar omdat jij het waard bent.
De weg die je bewandelt is belangrijker dan het eindpunt.
Plaats een reactie